* Metslawier, 2 maart 1936                                              † Kampen, 4 december 2016

Op de tweede Adventszondag, zondag 4 december 2016, overleed onze zuster in de Heer Sijke Hofstra in de leeftijd van 80 jaar. De uitvaartdienst die door veel mensen werd bijgewoond, vond plaats in de Burgwalkerk op zaterdag 10 december. Daarin ging ds. Dineke Havinga, vroegere collega van Jaap Faber, voor. Na de dienst werd in kleine kring in het crematorium van Zwolle afscheid van Sijke genomen.
Sijke Hofstra werd geboren op 2 maart 1936 in het Friese dorp Metslawier. In 1951 deed zij Mulo-examen. Daarna was ze thuis nodig. Ze was de oudste in een groot gezin. In 1955 begon ze met de opleiding verpleegkunde in Groningen en vanaf 1959 leerde ze hierin verder door in Amsterdam.
In september 1961 trouwde ze met Jaap Faber die in Amsterdam zijn studie theologie voltooide.
Van 1962 tot 1967 verbleef Sijke met Jaap in Noord-Amerika. Eerst een jaar in Grand Rapids (USA) en daarna vier jaar in Pembroke Ontario in Canada. Daar was Jaap als predikant aan een emigrantengemeente verbonden. In 1967 kwamen ze terug naar Nederland. Via Nigtevecht en Rijswijk kwamen ze vanwege het werk van Jaap in Kampen wonen.
Op de rouwkaart van Sijke staat dat zij hongerde en dorstte naar de gerechtigheid. Dat vat veel samen: haar verrassing bij terugkeer uit Canada in Nederland dat de kerk in Nederland openging naar de oecumene en naar grote maatschappelijke kwesties en vooral dat ze daarom ook actief werd op verschillende terreinen van het leven. Ze was buiten en binnen onze gemeente actief. In ons gemeente deed ze bezoekwerk onder de studenten en in de gemeente. Daarnaast bleef ze zich ontwikkelen. Ze studeerde en haalde verschillende diploma 's. Daarnaast was ze sportief en hield ze ervan om muziek te maken en te zingen.
Toen de familie haar 80e verjaardag vierde, op 2 maart 2016, was zij al ziek. Maar dat wisten zij en de familie nog niet. Half juli werd het duidelijk. Ze was ongeneeslijk ziek en er was niets meer aan te doen. Ze is verder thuisgebleven, in het huis van Jaap en Sijke aan De la Sablonièrekade.
Naast het intense verdriet brachten de laatste maanden van haar leven Sijke en Jaap ook dankbaarheid. Ze mochten ervaren dat het werkelijk waar is, dat er een Bron van levend water is, dat ons geloof meer is dan spreken van beneden over Boven, dat onze werkelijkheid poreus kan worden voor Hem die ons in genade draagt en in liefde vasthoudt totdat alles zal zijn voltooid.
Met diepe dankbaarheid voor haar leven hebben Jaap en de kinderen, schoonkinderen en kleinkinderen afscheid van Sijke genomen. Onze gedachten zijn bij Jaap, Selma en Berend, Karen en Gerard, Auke en Regiena, en bij de kleinkinderen: Anneke, Marieke, Jesse, Hidde, Auke, Jonathan en Vera. Dat de nagedachtenis aan Sijke voor hen tot een blijvende zegen mag zijn. Ds. Leon Eigenhuis
* 26 december 1950                                                                       † 17 juni 2015

Een ernstige ziekte openbaarde zich onverhoeds begin januari 2014. Een operatie en chemokuren volgden. Er brak een periode van hoop en vrees aan. De ziekte kon echter niet overwonnen worden en uiteindelijk is Evert, omringd door zijn dierbaren, op 17 juni gestorven. Evert is, als jongste in een gezin van drie kinderen, geboren in Voorthuizen. Op zijn elfde verhuisde het gezin naar Kampen, waar zijn vader hoofd van een lagere school werd. Evert heeft zijn middelbare schooltijd op het Johannes Calvijn Lyceum doorgebracht. Na de studie politicologie in Amsterdam en een verblijf in Amerika, kwam Evert terug naar Kampen om docent te worden aan de toen hier gevestigde Sociale Academie. Daar leerde hij ook zijn vrouw Lidwien kennen. Samen kregen ze twee zonen: Simon en Thomas.
Evert is in zijn leven en werken geïnspireerd door de filosofe Hannah Arendt. Haar filosofie wordt onder andere gekenmerkt door: ruimte bieden aan verscheidenheid, maatschappelijk engagement en vrijheid kan alleen ervaren worden in interactie met anderen. Evert praktiseerde dit zelf ook: hij had een luisterend oor, een open houding naar de ander, een groot verantwoordelijkheidsgevoel en hij was politiek betrokken. Met bewondering en respect hebben vrienden en familie mee mogen maken hoe Evert, samen met Lidwien en zijn twee zonen, om is gegaan met het lot dat hem trof. De ziekte was er, er werd over gesproken, er waren moeilijke momenten, maar Evert was niet zijn ziekte. Voor zo ver mogelijk wilde hij de dingen blijven doen die voor hem belangrijk waren: het werk op Windesheim aan de School voor Journalistiek, kunst en cultuur zien – veraf en dichtbij - , contacten onderhouden met familie en vrienden, samen met Lidwien de zon zien ondergaan op de boerencamping in Kamperveen en genieten van de bloemen in de tuin. Hij heeft werkelijk tot op het laatst geleefd!
In een waardige afscheidsbijeenkomst op 24 juni in de Bazuinkerk, is stil gestaan bij de veelzijdige en lieve man die Evert was. Woorden die hem recht deden, werden uitgesproken door zijn naasten. Tussendoor konden we luisteren naar muziek die Evert zelf had uitgekozen. Troost vonden we in de woorden van Hooglied 8 vers 6: 'Want sterk als de dood is de liefde'. Het huwelijk van Evert en Lidwien werd destijds met deze woorden ingezegend.
Een indrukwekkende stoet volgde Evert naar zijn laatste rustplaats. Hij zal op zo veel plekken gemist worden.

Janna Bakering
Onverwacht is ze gestorven, onze zr. Roijinga. Maar dan wel 91 jaar oud en nog altijd zo helder. En zo dichtbij haar Heer. De laatste was ze, de jongste in een gezin van 12 kinderen die nu allemaal overleden zijn. Een generatie ging met haar heen. Zelf kregen zij en haar man Dirk Roijinga 7 kinderen, waarvan zij er tot haar peilloos diep verdriet twee naar het graf heeft moeten dragen. Lange jaren woonde het gezin in Kampen, aan de Apeldoornsestraat 4. Het leven kreeg ze niet cadeau: er was veel ziekte, zo heeft ze bijvoorbeeld lange tijd in een sanatorium gekuurd – wat een ervaring in zo'n groot gezin ...
Goed tien jaar geleden kwam ze weer terug naar Kampen. Haar man was intussen in Bakkeveen overleden en begraven en met de gemeente daar onderhield ze nog contact. Ze meende hier het laatste stukje van haar leven te gaan, dichter bij haar kinderen. Dat is uiteindelijk nog een lange, goede reis geworden, tot haar eigen (dankbare) verrassing. In Huize Margaretha woonde ze en als het even kon was ze bij de Bijbellezingen die we daar in een steeds kleiner wordende kring hielden.
De kerk had haar hart: toen indertijd het Open Hof werd gebouwd was ze een van de velen die zich met hart en ziel ervoor inzetten geld bij elkaar te krijgen.
Aan het leven van deze kordate en gastvrije vrouw is een eind gekomen. Woorden uit Psalm 91 klonken tijdens de dienst van Woord en gebed (in de kerk van de Vrije Evangelische Gemeente waar ze ook graag kwam): 'Ik zeg tot de Heer: "Mijn toevlucht en mijn vesting, mijn God, op Wie ik vertrouw". Na de dienst is zij begraven in Bakkeveen, bij haar man. Nellie Roijinga: dat zij ruste in Gods vrede.
* 24 december 1952                                                                       † 18 maart 2015

Op woensdagavond 18 maart is onze zr. in Christus Arina Rensink, Esdoornhof 96, stil en onverwacht in haar slaap gestorven. In een kleine kring hebben we haar op donderdag 26 maart na een sobere afscheidsbijeenkomst in de Bazuinkerk begraven op de Algemene Begraafplaats. Arina had ervoor gekozen in een kleine, overzichtelijke wereld te leven. Toch was zij erg betrokken: muziek had haar hart en lange jaren heeft zij via het muziekonderwijs deze liefde gedeeld. Met kinderen aan wie zij les gaf en in het orkest dat zij had opgericht.
Vroeger had de kerk een ruime plaats in haar leven, maar gaandeweg koos zij ook daarin haar eigen pad. Toch was zij helder geweest over de basis van haar bestaan. We hebben in de afscheidsbijeenkomst gelezen uit Psalm 139. In deze oer-woorden werd haar leven ten volle getekend en werd troost gewonnen voor haar oude moeder en verdere familie in de kring. Dat zij mag rusten in vrede.

ds. Ad van Noord

Agenda

Kerkdiensten

Activiteiten