* Hillegom, 21 februari 1929                                       † Zwolle, 12 november 2015

Een lang, intens leven heeft ze geleefd: een leven waarin de zorg en de aandacht voor de men­sen om haar heen centraal stonden. Haar man Wim, de kinderen, de kleinkinderen, vrienden en vriendinnen: zo lang ze maar kon hadden zij haar hart. Een leven van sámen, én een warm leven met en voor anderen. Een leven met oog voor de natuur en de wereld om haar heen. Ook in de gemeente had ze haar plek: een van de eerste vrouwelijke diakenen was ze en met haar orga­ni­satorisch talent werd zij een gewaardeerde coördinator van de actie Kerkbalans.

Een zelfstandig denkende vrouw, die zich niet zomaar van alles op de mouw liet spelden. Dat merkte je aan de manier waarop ze de kerkdiensten beleefde (of niet, en dan hoorde je het ook). Samen met Wim was ze een positief kritisch méédenkend lid van de gemeente. Helder inzicht in de plek van de kerk in de samenleving – nu en in de toekomst – kon je opmerken wanneer je met hen beiden in ge­sprek was, daar onder dat fantastische uitzicht over de IJssel – aan de Sablonièrekade.

Een blij leven hadden ze samen, totdat de lichamelijke problemen kwamen – schrijnende mo­menten toen Bertie werd opgenomen in Myosotis en Wim daar steeds maar heen trok: een diepe band in almaar groeiende kwetsbaarheid. Nadat Wim stierf, zo vredig ..., trok Bertie naar de Vijver­hof. Daar heeft ze, met de kracht die in haar was, vier jaar geleefd – hoe moei­lijk het ook voor haar was met alle bepérkingen die op haar pad kwamen.

Drie weken geleden was daar ineens een herseninfarct en kwam de weg naar het einde, voor haar een nieuw begin. In het hospice waar zij verbleef, was het goed, samen met de kinderen en de kleinkinderen: een waardig afscheid. Zo werd het ook beleefd op 17 november in de Bazuinkerk: 'Als alles donker is, ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft' werd gezongen – net als bij de uitvaart van Wim. Daar klonk een diep vertrouwen: opperste vrede, want: '... neem mijn hand in uwe handen en geleid mij als een kind ...' Zo te mogen heen­gaan! Wij gedenken Bertie Steunenberg met eerbied en wensen al wie haar lief zijn 'de vrede van Christus'.

ds. Ad. van Noord
* Wilsum, 19 maart 1945                                                      † Zwolle, 23 juli 2016

Herinneren, gedenken, dat deden we op donderdag 28 juli jl. toen we in de Burgwalkerk afscheid namen van Lammert. Leven met Lammert betekende: onderweg met een goede mens. Zorgzaam, dát woord noemde Nel, zijn vrouw, steeds in de dagen na zijn onverwacht overlijden. Zorgzaam. Hij was er voor haar, voor Aalt, hun veel te jong gestorven zoon, en voor de mensen om hem heen – zolang hij kon. Opgegroeid in Wilsum, gewerkt bij de boer en later de vrijheid gezocht als vrachtwagenchauffeur. Dat had z'n hart: in de zomer tijdens verre ritten en in de winter als hij op de weg zat om sneeuw te ruimen. Nel gevonden en samen met haar onderweg: een apart stel, samen gelukkig – helemaal toen hun enige zoon werd geboren. Aalt, net als Lammert al gauw een man van de weg: rijden, eindeloos rijden! Ze leven het leven: gewoon, doen de dingen van el­­ke dag. Het is goed: in de kring van familie, vrienden, hun plekje in de Burgwalkerk, zoveel jaren aan­een – hij kende er zóveel mensen.
En dan komen, onverwacht, de pijn en het verdriet héél dichtbij in hun leven: Aalt wordt ziek en sterft, nu 16 jaar geleden. En Lammert krijgt een vreselijk ongeluk, dat de rest van z'n leven zal bepalen. Het begin van de 21e eeuw is een ongeken­de ramptijd voor hen. Maar tóch gaat hij door, Lammert. Met al die operaties en eindeloze revali­datie. Volhouden, het leven nemen zoals het komt.
We zien wat de tol is, die dit alles geëist heeft: zijn conditie gaat achteruit, z'n hart krijgt stevige tikken, het wereldje wordt steeds kleiner. Toch klaagt hij niet: hij wil maar doorzetten. Dat uit zich in grapjes, een kruidige mening over van alles en nog wat, maar wat er bij hem van bín­nen gebeurt? Daar kom je niet echt achter. Want hij is ook een gesloten mens. Op 23 juli gaat het mis: met moeite krijgen ze hem naar het ziekenhuis, maar het was te laat, helaas. Er is een goeie vent gestorven: na Aalt nu ook Lammert, het lief van Nel. Wie had dat kunnen denken.
Om Lammert te gedenken kwamen we samen. We hebben gezongen en gebeden om kracht, gedankt voor wie hij was en om het leven dat we met hem mochten delen. We dankten voor Gods trouw, want – hoe weinig hier­in ook zijn woorden waren – Híj gaf ook Lammert de kracht om te leven. Daarom is hij ook altijd naar de kerk blijven gaan, om samen te zijn met de men­sen en om te zingen tot Gods eer. Dat hebben we met elkaar gedaan in de afscheidsdienst. En zo hebben we ons hem herinnerd: een goede mens, trouw aan zijn Schepper. Dat hij, Lammert Dokter, moge rusten in vrede!
Ds. Ad van Noord.
* Oudega (Sm.) 7 augustus 1943                                           † Kampen, 3 januari 2017

Op dinsdag 3 januari jongstleden is overleden onze zuster in de Heer Tine Jongsma, Panjanplein 8. Tine werd 73 jaar.
Tine werd op 7 augustus 1943 geboren als Trientje Jongsma in het Friese dorp Oudega dat tussen Drachten en Eernewoude in Smallingerland ligt. Ze was het tweede kind in het gezin Jongsma, eerder was haar broer Jan geboren. Toen zij twee jaar oud was verhuisde het gezin naar Marsum dat vlakbij Leeuwarden ligt. Daar werden haar zussen Koosje en Klaasje geboren. Tine was in die tijd actief in het jeugdwerk van de kerk. Na haar schooltijd kreeg ze een baan in Franeker. In maart 1969 vertrok ze naar Kampen. Hier vond ze werk bij de Lukasstichting, eerst in huize Kandelaar en later op andere locaties van de stichting. Ze was meelevend lid van de Burgwalkerkgemeenschap. Ze was contactpersoon en ouderling. Ze werkte ook als vrijwilliger in Myosotis.
Drie jaar geleden werd duidelijk dat Tine ernstig ziek was. Na de operatie leek het aanvankelijk goed te gaan, maar later kwam de ziekte terug. Een lange weg van vechten tegen de gevolgen van de ziekte en het bestrijden ervan begon. Vorige week dinsdag 3 januari is ze overleden.
Veel steun kreeg ze van de familie in Friesland. Vanuit Kampen bleef ze ook altijd betrokken op de familie daar, op haar broer en zussen en hun partners, maar ook op de neven en nichten, de 'tante-sizzers' en de oud tante-zeggers. Veel steun kreeg ze ook van haar vriendin Corrie Bakker.
Het was goed om te zien dat er veel gemeenteleden van de Burgwalkerkgemeenschap aanwezig waren bij de afscheidsdienst in de Bazuinkerk.
Tine was een gelovig mens. Toen ze in het ziekenhuis het bericht kreeg dat ze in het ziekenhuis niets meer voor haar konden doen vertelde ze dat ze niet bang was voor de dood, maar dat ze wel opzag tegen de weg naar het einde van het aardse leven. De liederen en teksten voor de liturgie van de afscheidsdienst heeft ze zelf uitgezocht. Woorden die haar in het bijzonder aanspraken zijn ook bovenaan de rouwkaart komen te staan:
Door de nacht, hoe zwart, hoe dicht,
voert Hij mij in 't eeuwig licht.
We vinden ze in het Liedboek voor de kerken in het derde vers van Gezang 445 'Ruwe stormen mogen woeden'.
Een lieve zus, schoonzus, tante, vriendin en gemeentelid is van ons heengegaan.
Dat de gedachtenis aan haar voor ons tot een blijvende zegen mag zijn.
Ds. Leon Eigenhuis
Op 7 september is ze gestorven, Hope de Vries, jarenlang de trouwe gezellin van Frank, De Hoge Bomen 9, IJsselmuiden. Aan boord van de ‘Rotterdam’, het vlaggenschip van de Holland Amerika Lijn leerden de twee elkaar kennen in de 80-er jaren. Hope, geboren en getogen in Amerika, werkte er als ‘nurse’, verpleegster voor de vele Amerikaanse passagiers en Frank was boordwerktuigkundige. Het werd een diepe liefde voor het leven. Samen voeren ze meerdere malen de wereld rond en toen Hope gestopt was met werken, bleven ze toch steeds samen aan boord: drie maanden op reis, drie maanden thuis in Savannah (Florida) of IJsselmuiden met het mooie uitzicht op het stadsfront van Kampen aan de overkant. In 2011 werd Hope ziek. Na een intensieve behandeling werd zij genezen verklaard, maar tot hun beider groot verdriet kwam de ziekte in alle hevigheid terug in 2014. Hope en Frank hebben samen gevochten als geen ander, maar gaandeweg werd duidelijk dat tegen dit kwaad geen kruid gewassen was. Moedig én diep-gelovig is Hope de weg gegaan. Iedere dag schreef zij in haar dagboek en iedere avond bad zij in stil vertrouwen. Ze wist dat de Heer haar trouw was, maar ze begreep er niets van dat haar leven nú al aan het eind moest komen. De laatste periode was moeilijk: hoe schrijnend het scheiden ... Op maandag 7 september hebben we in een kring van familie, vrienden en collega’s van zoveel jaren afscheid van haar genomen op een plek in Drenthe, die haar en Frank zeer lief was. Wat een warmte én wat een geloofsvertrouwen sprak er in dat samenzijn! Hope de Vries mag rusten in vrede, dat weten we zeker. In gebed en met meeleven staan we om Frank, Siemke, zijn moeder en verdere familie en om Hope’s familie, zo ver van hier. Ds. A.J.J. van Noord.

Agenda

Kerkdiensten

Activiteiten