* Kampen, 19 oktober 1966                                                       † Kampen, 30 juli 2016

Hoewel hij geen lid meer was van onze gemeente, hebben we Erik wel herdacht en met vele honderden mensen gezocht naar woorden van troost voor zijn afscheid in de Westerkerk, waar hij als baby'tje in 1966 door zijn ouders ten doop werd gehouden. Vrij snel nadat Erik als vermist was opgegeven, waren we bij zijn vader, Jan van Lagen, in de Oudestraat om mee te leven en te proberen iets van de aanvankelijke zorg en het latere verdriet te delen. Tergend lange tijd werden het voor familie en vrienden – een onzekerheid die tien dagen duurde. Totdat Erik werd gevonden: vroeg in de avond van zaterdag 30 juli. In het hart van de stad eigenlijk – op een plek waar élke dag weer tal van mensen voorbij fietsen. Waarschijnlijk was zijn val in het water het gevolg van zijn suikerziekte. Wat kún je van zo'n verhaal stil worden ...
Het was druk in de kerk – mensen waren soms verwonderd dat we dáár waren. Paste dat nog wel bij Erik? Maar ook nu bleek weer hoe goed en zinvol het is om een plek te hebben en een Verhaal te horen en samen te zijn in groot verdriet en dat ook maar hardop te roepen! Want was niet juist de laatste tijd na alle tegenslag die hij had moeten verstouwen een nieuw geluk in zijn leven gekomen? En nu dit ...
Ontroerend was het om te zien hoe Eriks' oude moeder, die al zo lang wordt verzorgd in Myosotis (afd. Plantage) en leeft in de schaduw van het weten, verschillende liederen toch mee kon zingen. In de gesprekken nadat Erik gevonden was en we ons voorbereidden op de uitvaart, kwam met steeds mee nadruk boven dat – hoe bizar en schokkend zijn overlijden ook was – hij was gevallen in Gods hand. We zongen (dan ook) o.a. dat prachtige Lied 916 uit het Liedboek:

Je kunt niet dieper vallen
dan in Gods eigen hand,
waarmee Hij ons barmhartig
omvat aan alle kant.

Eens komen alle paden
van lot en schuld, van dood,
bijeen in zijn genade,
voorbij aan alle nood.

Door God zijn wij omgeven
zoals wij hier bestaan.
In Hem zullen wij leven
en tot zijn feest ingaan.

Met die woorden mochten en konden we het doen. Erik van Lagen: wij eren zijn gedachtenis! Dat hij ruste in vrede. Ds. Ad van Noord
* Kampen, 5 maart 1927                                            ✝ Kampen, 24 augustus 2015

Hammie Albers werd geboren op 5 maart 1927. Haar ouders woonden met hun gezin dat op dat moment aluit drie zonen en twee dochters, aan de Eenvoudstraat in Brunnepe. Na Hammie werden nog eens negen kinderen geboren. Zo 'n groot gezin was toen in de Eenvoudstraat eerder regel dan uitzondering. De straat droeg in de volksmond niet voor niets de bijnaam "de straat met de duizend kinderen". De jeugd van Hammie lag in de wijk Brunnepe. Ze kerkte in de Westerkerk, ze ging er naar school en vond er haar man. Ze kreeg verkering met Piet Visscher, een Brunneper jongen afkomstig uit de Kloosterstraat. Ze trouwden op 26 oktober 1950. Samen kregen ze vijf kinderen: Siem, Annie, Willem, Coby en Matthijs. In 1987 betrokken ze een woning in de Jan van Arkelstraat. Daar hebben Piet en Hammie tot juli 1997 nog tien jaren samen gewoond tot Piet Visscher overleed op 11 juli 1997. Daarna woonde ze alleen in het huis en ze kon zich goed redden tot vlak voor haar overlijden. Ze leefde volop mee met het wel en wee van haar gezin, haar kinderen en de twaalf kleinkinderen. Omgekeerd kreeg ze van hen ook veel terug aan tijd, aandacht en zorg, Ze was in haar leven een sterke, eenvoudige en hardwerkende vrouw, die graag in gezelschap van haar familie, gezin en vrienden mocht zijn. Door een val in huis brak ze haar heup en moest ze naar het ziekenhuis. Ze onderging een operatie en kwam daarna in Myosotis terecht. Daar is ze overleden in de leeftijd van 88 jaar. Hammie Visscher had een eenvoudig geloof. 'De Heer is mijn Herder, 'die woorden drukken mijn geloof uit' zei ze 'en aan Hem vertrouw ik me toe'. In dat geloof hebben we afscheid van haar genomen. Hammie Visscher laat kinderen, kleinkinderen en een achterkleinkind na. Dat hun lieve moeder, grootmoeder en overgrootmoeder moge voortleven in ieders hart en dat zij haar naam met liefde blijven noemen! Ds. M.L.Eigenhuis
* Kampen, 8 maart 1930                                                   ✝ Kampen, 14 augustus 2015

Zo is Wim dan toch eigenlijk betrekkelijk onverwacht overleden ... Hoe de nare vorm van dementie waar hij aan leed hem ook kwelde, fysiek ging het de laatste tijd eigenlijk nog wel redelijk, mede gezien zijn hoge leeftijd. Maar ineens was er een omslag en ging de weg naar het einde. Jan Willem Fijn, geboren en getogen Kampenaar, was een stipte man. In zijn werkzame leven was hij accountant bij de VNG en later werkte hij bij de gemeente Kampen.
Doorheen de jaren van zijn leven heeft hij veel gestudeerd en daarnaast ook veel en heel breed gelezen. In het gedachteniswoord dat zijn zoon Arjan tijdens de afscheidsdienst uitsprak kwam dat helder naar voren: je zag vader altijd achter een boek, een krant of boven op zijn werkkamer.
Ook voor onze gemeente heeft hij zich ingezet: jarenlang als scriba en ook als diaken. In de afscheidsdienst klonken vooral de tonen van dankbaarheid. Om wie Wim was, maar ook om de kracht die hij en zijn vrouw Corrie kregen om de lange, moeizame weg van de afgelopen jaren te gaan. Dat de Heer (naar een woord van Dietrich Bonhoeffer) niet al onze wensen, maar al zijn beloften vervult, was voor hen beiden een troost. Daarom konden we van harte zingen van eeuwige trouw en blij vooruitzicht. Veel kracht wensen we Corrie en de kinderen om het verlies van hun geliefde te kunnen dragen. Wim Fijn: zijn nagedachtenis zij ons tot zegen!

ds. Ad van Noord
* Weststellingwerf, 18 maart 1933                                         ✝ Kampen, 28 juli 2015

Bijna twee jaar na het overlijden van haar man Henk Netjes was daar voor zr. Netjes de dag waarnaar zij had uitgezien:naar haar diep geloof zou zij hem immers weer ontmoeten in de ruimte van Gods woningen – samen met hun dochter Imkje, wier onverwacht heengaan zo'n diepe wond in hun leven had geslagen. Zr. Netjes was een vrouw die niet graag op de voorgrond stond. Ze is in haar leven ook veel ziek geweest en kon daardoor ook maar zelden in de kerk komen. Toch nam het geloof een belangrijke plaats in in haar leven. Dat liet zij ook merken toen ik haar in De Vijverhof bezocht tijdens de vakantie van collega Leon. Maar er echt van harte over praten, dat deed ze niet. Bijna als vanzelf kwamen mij de woorden van Psalm 139 te binnen: troostend en bevrijdend weten dat de Eeuwige haar ten diepste kent. Het vertrek naar Thailand van haar jongste zoon en zijn gezin vond ze moeilijk, maar ze geloofde dat ze ook nu weer de kracht zou krijgen hiermee om te gaan. Haar heengaan verraste haar kinderen, hoe broos en kort van adem ze ook was. In de dankdienst voor haar leven hebben we geluisterd naar eenvoudige woorden van goede moed uit de Bijbel en gezongen uit de liederen die ze zelf had gekozen toen haar Henk werd begraven. Fokje Netjes-Bos: haar gedachtenis zij ons tot zegen. Dat zij moge rusten in vrede!

Ds. Ad van Noord

Agenda

Kerkdiensten