* Kampen, 25 maart 1959                                                † Zwolle, 12 september 2014

Woorden die ik sprak aan het begin van Pieter's afscheidsdienst in een overvolle Burgwal­kerk:

'Pieter Dokter: je lieve, líeve man, vader, kind, broer, kijker, makker, kunstenaar, filosoof, toe­ge­wijde in lange jaren, mens, vech­ter, ménsenmens, moedig, blij, ziek, vrijbuiter, maat, machte­loze, pra­ter, opti­mist, altijd-aan-de-ander den­ker, keek je áán, deler,zó ziek, vrij van oordeel over de ander, natuurliefhebber, zorgzaam - soms té, voe­ler, zichzelf wegcijferend, engel, vriend van zo velen, zo zát van dat zieke lijf ... Pieter: zo lang, maar zo kort van jou, van jullie. Hij: een rijke mens ... voor iedereen, jong en oud!

Welkom: U en jullie allemaal! 'Amélie' ('La Valse d'Amélie' uit de gelijknamige film – v.N.) : daar kwamen we mee binnen. Dat vond Pieter zo fijn om te ho­ren, als Marjanneke het speelde wanneer hij thuis kwam uit Zwolle. 'Fijn dat jullie er zijn', zou hij zeggen. Maar het is wel een afscheidsdienst! Natuurlijk willen we hier niet zijn vanmorgen ... Maar we moeten wel. Het was óp, helemaal óp. Lijf, waar ben je? Lijf, waar ga je naar toe? Deze kring dus: om hém te gedenken, om als een muur rond Ina, Matthijs, Simon en Melanie en Marjanne­ke te staan. Om woorden van hoop te horen, van geloof en van liefde. Dat allemaal, weet je?'

Achttien jaar ziek geweest, vanaf z'n 37e. Moedig gevochten: twee niertransplantaties en toch blijven dialyseren. Wat hebben die jaren voor een stempel gezet op zijn leven én op het leven van Ina en de kinderen ... En toch bleef er altijd, althans: heel lang, die moedige blik in z'n ogen, de hartelijkheid en belangstelling voor iedereen.

Maar dat het zwaar was ... allemensen! Voor zichzelf dacht hij af en toe het beeld van Simson, een van Israël's richteren. Gevangengenomen door de Filistijnen moet hij in een donkere kerker een zware molensteen slepen, dag in, dag uit. Zo voelde Pieter zich af en toe.

Er viel ontzettend veel over hem, zijn leven, zijn eigenzinnig geloven te vertellen. Woorden daarvoor schieten al snel tekort. We waren er in de dienst samen een moment stil van, écht stil – met elk onze eigen gedachten. Bijzonder om mee te maken, zeker waar al deze ge­dachten werden verbonden met de steeds weer indrukwekkende woorden uit 1 Korinthe 13.

Pieter, deze mens, heeft geknokt, geworsteld, maar hij is niet onder gegaan, nee bóven gekomen. Dat is, in alle verdriet voor wie na hem blijven, toch troost. Een groet, dus: 'Heb geluk', dat zou hij tegen ons zeggen. Pieter Dokter: dat hij moge rusten in vrede!

Ds. Ad van Noord

Agenda

Kerkdiensten

Activiteiten